Overig
|
Het 2e telefoontje op die bewuste ochtend: Ik hoorde al een hele tijd niets van Netty, dus dacht ik er goed aan te doen haar eens te bellen. Aan de andere kant van de lijn kreeg ik een zéér overdreven (onnatuurlijk) vrolijke Netty, die mij "juichend" toeschreeuwde: "Ik heb kanker, ik heb kanker, ulla…", alsof ze wou zeggen, lekker, lekker nu ben ik eindelijk aan de beurt…! Van nature is Netty een spring in het veld; dikwijls reageert zij vrij onvolwassen, soms impulsief. Ik zag haar voor me juichend, springend, lachend van de lol, zoals kleine kinderen dat doen als ze héél enthousiast zijn... Ik maande haar rustig te vertellen wat er precies aan de hand was met haar, maar ik kreeg er nauwelijks de kans voor, ze zong al maar door dat ze (eindelijk) "kanker" had. Uiteindelijk vertelde ze dat de uitslag van haar borstonderzoek negatief was uitgevallen, er was een knobbeltje geconstateerd en nu moest ze geopereerd worden. De wijze waarop ze mij dit bericht kenbaar maakte, gaf me te denken (haar man is 1.5 jaar geleden gestorven aan longkanker, beiden zijn stugge rokers/alcoholdrinkers geweest)... De huisarts had haar jaren geleden al gewaarschuwd op te houden met roken, hetgeen ze uiteindelijk ook gedaan heeft. Inmiddels is Netty geholpen en rent ze weer rond door het huis, alsof er niets aan de hand is. Ingezonden door: "Luisteraar" |
|||||||
|
|
Het is intussen wel bekend dat meneer mijn zoon beroepsmilitair is en bij de KLU zijn brood verdient. Als hij avonddienst had, belde hij vaak met e.o.a. zot/wild verhaal dat nergens op sloeg. Nu zijn mijn kinderen en ik dermate op elkaar ingespeeld,dat ik meteen in de bijpassende rol verval en vrolijk mee onzin uitkraam. Zo werd ik, toen Radio Spijkenisse nog niet het veld had moeten ruimen voor een jongeren omroep, een keer IN de uitzending gebeld door, wat later bleek de telefonist van de basis was, die zich kennelijk ook verveelde en onze technicus meedeelde dat een woordvoerder van Defensie me wilde spreken. Mijn zoon dus. Het volgende, bloedserieuse, gesprek ontstond... |
Er was eens een arme vrouw en die kreeg een zoontje, en daar hij met de helm geboren was, werd hem voorspeld, dat hij op zijn veertiende jaar de dochter van de koning tot vrouw zou krijgen. Nu gebeurde het, dat de koning kort daarop door het dorp kwam, en niemand wist dat het de koning was. En toen hij aan de mensen vroeg, wat voor nieuws ze te vertellen hadden, antwoordden zij: "Er is een paar dagen geleden een kind met de helm geboren: alles wat zo iemand doet, daarin slaagt hij. Er is hier ook voorspeld, dat hij met veertien jaar trouwen zal met de dochter van de koning." De koning die een kwaad hart had en boos was over die voorspelling, ging naar de ouders toe, deed heel vriendelijk en zei: "Jullie zijn zó arm; geef mij dit kind, dan zal ik ervoor zorgen." Eerst weigerden zij het. Maar toen de vreemdeling veel geld bood en zij dachten: "Het is een gelukskind, het zal toch goed terecht komen," toen stemden ze tenslotte toe én gaven het kind aan hem.
Mijn vader is met de helm geboren. Hij kan dus "zien". En hij heeft zo h.e.e.a. "gezien", o.a. de kuntil anak. Hij had,als budjang (=vrijgezel), een kleine onderneming op het mooie eiland Flores. Zijn djongos (=huisjongen), Amat geheten, woonde bij hem in huis, Amat had een eigen kamer. Op een nacht werd mijn vader wakker....er stond een kuntil anak naast zijn bed. Mijn vader, voor de duvel en z'n ouwe moer nog niet bang zei tegen haar."Mij maak je toch niet bang !Ga Amat maar plagen!"
Hij draaide zich om om verder te slapen, maar toen: Een snerpende gil, een bonk en rennende voetstappen. De deur van zijn slaapkamer werd opengesmeten en Amat denderde de slaapkamer in, riep dat de kuntil anak hèm, Amat moest hebben, en met een paar sprongen dook hij IN bed,naast mijn vader. Trillend en bevend, spreuken uit de Koran opzeggend en de hulp inroepend van al zijn voorvaderen tot Mohammed aan toe, lag hij helemaal onder het laken. Dit ging mijn vader toch echt wel TE ver.
Hij bleef rustig, want Amat was volslagen in paniek. Hij zei tegen Amat: "Ga nu maar terug naar je slaapkamer. Er gebeurt niets. Ik heb haar weggejaagd!" Schoorvoetend ging Amat dus terug naar zijn eigen kamer en merkte inderdaad dat de kuntil anak verdwenen was. De volgende dag vertelde hij het verhaal in geuren en kleuren aan de andere bedienden, op de pasar, en overal waar hij maar mensen tegenkwam. Mijn vader steeg in hoog aanzien. Amat,als zijn djongos, dus ook. Hij had immers de kuntil anak gezien en overleefd. En dat dank zij de gave van zijn Tuan Besar.
Ingezonden door mevrouw Ibu Tokeh
|
|
Dit is een heilige boom,waarover veel verhalen de ronde doen. Als de boom wordt omgekapt, zouden de geesten boos kunnen worden en gaan dwalen en de dorpelingen belagen. Vooral degene die het lef had gehad deze heilige boom om te kappen. Het is inderdaad menig mens, die niet luisteren wilde, vooral de belanda eigenwijs als die zijn kon, overkomen. Aan de boom hangen slierten wortels, die van de zijtakken van de boom neerhangen. De slierten groeien door tot zij de grond raken en zoeken vervolgens hun weg dieper in de grond. Op die manier helpen zij de moederboom met voeden. |




